Sa paglipas ng panahon, palaging itinatanong ng tao: Sino nga ba ang Diyos? Ano ang tunay na layunin ng ating buhay? At saan patungo ang takbo ng mundo? Ngayon, kailangan nating sagutin ang mga tanong na ito sa panahong tinatawag na Anthropocene — panahon kung saan ang gawain ng tao ang may pinakamalaking epekto sa klima at kalikasan, at madalas ay nagdudulot pa ng pinsala rito. Kung pagsasamahin natin ang katotohanan ng Bibliya at ang kalagayan ng ating panahon, makikita natin ang isang malinaw na mensahe tungkol sa paglikha, tamang pag-aalaga, at ganap na pagpapanumbalik ng lahat ng bagay.
Bahagi I: Sino ang Diyos?
Ang Mapagmahal na Lumikha at Tagapangalaga
Ayon sa paniniwalang Kristiyano, ang Diyos ang mapagmahal na Lumikha na gumawa ng lahat ng bagay sa pamamagitan ng Kanyang salita, at sinabing ang Kanyang mga nilikha ay mabuti (Genesis 1). Ngunit hindi Siya tulad ng gumawa ng isang bagay at iniwan na lang itong gumalaw nang mag-isa. Patuloy Niyang inaalagaan at pinapanatili ang buhay ng lahat ng may buhay — ito ang tinatawag na patuloy na paglikha at pag-aalaga (creatio continua). Gaya ng sinasabi sa Awit 104, Siya ang nagbibigay ng hininga, pagkain, at buhay sa bawat nilalang.
Inilarawan ng kilalang Repormador na si Juan Calvin ang buong sanlibutan bilang “tanghalan ng kaluwalhatian ng Diyos” — isang banal na lugar na nagpapakita ng Kanyang kabutihan, katarungan, at kagandahan. Kung ang Diyos ang aktibong nag-aalaga sa daigdig, tiyak na nasasaktan at nalulungkot Siya sa pagkasira ng kalikasan.
Bukod dito, sinasabi rin sa Mga Taga-Colosas 1:16–17 na ang lahat ay ginawa sa pamamagitan ni Kristo at nananatiling matatag dahil sa Kanya. Ibig sabihin, ang Diyos ay hindi lamang Lumikha; Siya rin ang magpapanumbalik ng maayos na kalagayan ng ating nasirang mundo.
Bahagi II: Ang Nais ng Diyos para sa Tao: Ang Tungkulin Bilang Katiwala
Sa mahabang panahon, ang maling pagkaunawa sa utos ng Diyos sa Genesis 1:28 — na pamahalaan ang lupa — ay ginamit na dahilan upang walang habas na pagsamantalahan ang likas na yaman. Ngunit ang tamang pagbabasa ng Kasulatan ay nagwawasto sa maling pananaw na ito.
Nilikha tayo ayon sa larawan ng Diyos, kaya dapat nating ipakita ang Kanyang katangian: wagas na pagmamahal, paglilingkod, at katarungan. Ang tunay na pamamahala ay hindi pananakop o pagsasamantala, kundi pamumuno na may pagkalinga. Malinaw sa Genesis 2:15 ang tunay nating tungkulin: inilagay ng Diyos ang tao sa hardin “upang alagaan at ingatan ito.” Sa orihinal na wikang Hebreo, ang mga salitang ginamit ay abad na ang ibig sabihin ay maglingkod o magbungkal, at shamar na ang ibig sabihin ay magbantay at mag-ingat — kaya ang tamang gawin ay linangin ito nang wasto at panatilihing ligtas at maayos.
Hindi tayo ang may-ari ng mundo; tayo ay mga tagapangalaga o katiwala lamang. Ang nais ng Diyos sa atin ngayon ay talikuran ang kasakiman at labis na paggamit ng yaman, at sa halip ay maging responsable, mag-ingat sa kalikasan, at magmalasakit sa lahat ng may buhay.
Bahagi III: Ang Nais ng Diyos para sa Mundo: Ganap na Pagpapanumbalik at Tunay na Paglilingkod
Ang pinakadakilang layunin ng Diyos para sa buong mundo ay ang ganap na pagpapanumbalik nito. Ito ang ibig sabihin ng Shalom sa Bibliya — hindi lamang ito ang kawalan ng gulo, kundi ang ganap na kapayapaan, kaayusan, at maunlad na buhay sa bawat ugnayan: sa pagitan ng Diyos at tao, sa kapwa tao, at sa pagitan ng tao at kalikasan. Ipinaliwanag ito ni Apostol Pablo sa Mga Taga-Roma 8:19–22: ang buong kalikasan ay dumaraing at nahihirapan tulad ng isang manganganak, dahil sa kasalanan at kapabayaan ng tao. Ngunit naghihintay ito nang may pag-asa — hindi upang tuluyang masira, kundi upang malaya at maibalik sa maayos na kalagayan.
Mula sa pananaw ng KPGM Anthropocene Missiology — ang pag-aaral kung paano maglilingkod ang Simbahan sa panahon ng pagkasira ng kalikasan — binabago ng katotohanang ito ang ating pagtingin sa misyon ngayon. Kung pagsasamahin natin kung sino ang Diyos, ang Kanyang plano para sa atin, at ang Kanyang layunin sa nilikha, makikita natin na hindi dapat paghiwalayin ang gawaing espirituwal at ang pag-aalaga sa kapaligiran. Kung si Kristo ang Panginoon ng lahat ng nilikha, ang pagpapahayag ng Kanyang kapangyarihan ay kasama rin ang pagtulong natin na maayos ang Kanyang mundo.
Dahil ang pinsala sa kalikasan — tulad ng pagbabago ng klima, pagkakalbo ng mga kagubatan, at polusyon — ay higit na nararanasan ng mga mahihirap at walang kalaban‑laban, ang paggawa ng tama para sa kalikasan ay bahagi rin ng tunay na katarungan ayon sa Bibliya. Kaya hinihikayat ng pananaw na ito ang Simbahan na pagsamahin ang lahat ng gawain: ang pagtatatag ng mga iglesya, paghubog sa pananampalataya ng mga mananampalataya, at pagbabahagi ng Mabuting Balita, kasabay ng mga konkretong hakbang upang alagaan ang kapaligiran. Kapag nagtatanim tayo ng mga puno habang bumubuo ng mga pamayanang pananampalataya, ang ating paglilingkod ay nagiging buhay na patunay na dumarating na ang Kaharian ng Diyos.
Ang pangitain sa Pahayag 21:1–5 ay nagpapatibay nito: hindi sinasabi dito na tatakas tayo mula sa lupa; sa halip, darating ang panahon ng “Bagong Langit at Bagong Lupa,” kung saan maninirahan ang Diyos magpakailanman kasama ang Kanyang nabagong nilikha. Gaya ng pangako sa Mga Taga‑Colosas 1:20, ang layunin ng Diyos ay pag-isahin at pagbatiin sa Kanya ang lahat ng bagay sa langit at sa lupa.
Pagwawakas
Sa madaling salita: Ang Diyos ang ating mapagmahal na Lumikha, ang patuloy na nag-aalaga, at ang Tagapagligtas ng buong sanlibutan. Ang mundo ay ang tanghalan kung saan makikita ang Kanyang ganda at biyaya. Ang nais ng Diyos para sa tao ay hindi ang mang-abuso o maghari nang walang ingat, kundi ang maglingkod at mag-ingat. Tinatawag tayong maging mabuting katiwala — na maging abad at shamar sa lupa. Sa panahong ito ng krisis sa kalikasan, lalong kailangan ang pananagutan, pagsisisi, at tunay na pagmamalasakit.
Sa huli, ang pinakadakilang mithiin ng Diyos ay ibalik ang ganap na kabutihan at ganda ng Kanyang nilikha. Ang Kanyang plano ay hindi nagtatapos sa pagwasak, kundi sa pagpapanumbalik. Nais Niya ang tunay na kapayapaan, katarungan, at kaunlaran para sa lahat. Habang hinihintay natin ang pangako ng bagong langit at bagong lupa, inaanyayahan tayo ng Diyos na makibahagi sa Kanyang gawain ngayon: magdala ng pag-asa at kagalingan sa mundong nahihirapan, ngunit labis pa rin Niyang minamahal.