Panimula

Kapag napag-uusapan ang mga huling bagay, madalas na ang unang pumapasok sa isip ng marami ay ang pagbabalik ni Cristo, ang Anticristo, o ang katapusan ng mundo. Dahil dito, iniisip ng ilan na ang pag-aaral tungkol sa mga huling bagay ay para lamang ipaliwanag kung ano ang mangyayari sa hinaharap. Ngunit iba ang ipinakikita ng Biblia. Ang layunin ng pag-asa sa mga huling bagay ay hindi upang bigyang-kasiyahan ang ating pag-uusisa tungkol sa hinaharap, kundi upang turuan tayo kung paano mamuhay nang tapat sa kasalukuyan.

Ang pag-asang ito ay nakasentro sa muling pagkabuhay ni Cristo, sa huling paghuhukom, at sa pangako ng bagong langit at bagong lupa. Dahil sa mga pangakong ito, ang mga Kristiyano ay tinatawag na mamuhay nang may katapatan, maglingkod sa kapwa, at makibahagi sa misyon ng Diyos habang hinihintay ang pagbabalik ni Cristo. Sa panahon ng Anthropocene, kung saan malinaw ang naging epekto ng tao sa lipunan at sa buong sangnilikha, mas nagiging mahalagang isabuhay ang pag-asang ito.

I. Ang Batayan ng Pag-asa sa mga Huling Bagay

Ang pag-asa ng mga Kristiyano ay hindi nakasalalay sa kakayahan ng tao o sa pag-asang magiging maayos din ang lahat. Nakaugat ito sa mga pangako ng Diyos na hindi kailanman nabibigo.

Ang pinakasentro ng pag-asang ito ay ang muling pagkabuhay ni Jesu-Cristo. Dahil Siya ay nabuhay na mag-uli, may katiyakan din ang lahat ng sumasampalataya sa Kanya na sila'y muling bubuhayin (1 Corinto 15:20–22; Juan 11:25; Roma 8:11). Ang tagumpay ni Cristo laban sa kasalanan at kamatayan ang nagbibigay sa atin ng lakas ng loob upang mamuhay nang may pananampalataya at pag-asa sa halip na takot.

Kasama rin sa pag-asang ito ang katiyakan ng huling paghuhukom. Darating ang araw na hahatulan ng Diyos ang buong sanlibutan nang may ganap na katarungan (Mateo 25:31–46; Roma 14:10–12; Apocalipsis 20:11–15). Hindi lamang ito tungkol sa pagpaparusa sa kasamaan. Ipinapakita rin nito na walang kabutihan o kasamaan ang mananatiling hindi napapansin ng Diyos. Sa huli, mananaig ang Kanyang katuwiran at itutuwid Niya ang lahat ng mali.

Ang pag-asang ito ay humahantong sa pangako ng bagong langit at bagong lupa (Apocalipsis 21:1–5; Isaias 65:17; 2 Pedro 3:13). Hindi nangangahulugan na tatalikuran ng Diyos ang Kanyang nilikha. Sa halip, ganap Niya itong babaguhin at panunumbalikin. Darating ang araw na mananahan ang Diyos kasama ng Kanyang bayan, mawawala ang kasalanan at kamatayan, at mararanasan ang ganap na kapayapaan. Ang pangakong ito ang nagbibigay ng direksiyon sa ating pamumuhay ngayon.

II. Paano Binabago ng Pag-asang Ito ang Ating Pamumuhay

Ang pag-asa sa mga huling bagay ay hindi lamang nagbibigay ng pag-asa para sa hinaharap. Binabago rin nito kung paano tayo namumuhay sa kasalukuyan.

Dahil kabilang na tayo sa darating na kaharian ng Diyos, tinatawag tayong isabuhay ang mga pagpapahalaga nito sa ating pang-araw-araw na buhay. Kaya naman hinuhubog tayo ng pag-asang ito upang mamuhay nang may kabanalan, katapatan, pag-ibig, pagpapatawad, at pagsunod sa Diyos (1 Pedro 1:13–16; 2 Pedro 3:11–14). Ang layunin ay hindi lamang sumunod sa mga utos ng Diyos, kundi maipakita rin ang katangian ni Cristo sa ating buhay.

Hindi lamang personal na pamumuhay ang naaapektuhan ng pag-asang ito. Hinuhubog din nito ang ating pananagutan sa lipunan. Dahil naniniwala tayong ang Diyos ang ganap na Hukom, tinatawag tayong maging mga tao ng katarungan, habag, at kapayapaan. Kasama rito ang pagmamahal sa kapwa, paglingap sa mahihirap, at pakikibahagi sa ikabubuti ng ating komunidad (Mikas 6:8; Mateo 5:13–16; Jeremias 29:7). Ginagawa natin ang mga ito hindi dahil inaakala nating kaya nating gawing perpekto ang mundo, kundi dahil nais nating maging tapat na mga katiwala ng Diyos.

Ganito rin ang misyon ng iglesya. Hindi lamang ito tungkol sa paghahanda ng mga tao para sa buhay na walang hanggan. Tinatawag din tayong ipahayag ang paghahari ni Cristo sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo, paggawa ng mga alagad, paglilingkod sa kapwa, pagtataguyod ng pagkakasundo, at pamumuhay na nagpapakita ng kapangyarihan ng ebanghelyo (Mateo 28:18–20; Gawa 1:8; 2 Corinto 5:17–20). Sa ganitong paraan, nagiging buhay na patotoo ang iglesya ng darating na kaharian ng Diyos.

III. Isinasabuhay ang Pag-asa sa Panahon ng Anthropocene

Nabubuhay tayo sa pagitan ng muling pagkabuhay ni Cristo at ng Kanyang muling pagbabalik. Nagsimula na ang kaharian ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo, ngunit hindi pa natin nakikita ang ganap na katuparan nito. Dahil dito, hindi tayo tinatawagan na maghintay lamang nang walang ginagawa. Kasabay nito, hindi rin tayo dapat mag-isip na kayang itatag ng tao ang kaharian ng Diyos sa sarili niyang lakas.

Sa panahon ng Anthropocene, kung saan kitang-kita ang epekto ng tao sa lipunan at sa kalikasan, higit na mahalagang isabuhay ang pag-asang ito. Ang pangako ng bagong langit at bagong lupa ay hindi dahilan upang pabayaan ang mundong nilikha ng Diyos. Sa halip, hinihikayat tayo nitong maging tapat na mga katiwala ng Kanyang sangnilikha habang patuloy nating ipinapahayag ang ebanghelyo ng Kanyang kaharian. Ang pangangalaga sa sangnilikha, pagsusulong ng katarungan, paglilingkod sa kapwa, at paggawa ng mga alagad ay hindi magkakahiwalay na gawain. Magkakaugnay ang mga ito bilang patotoo ng iglesya habang hinihintay natin ang araw na ganap na panunumbalikin ng Diyos ang lahat ng bagay.

Konklusyon

Ang pag-asa sa mga huling bagay ay hindi nagtuturo ng pagtakas sa mundo, kundi ng tapat na pamumuhay habang hinihintay natin ang katuparan ng mga pangako ng Diyos. Ang muling pagkabuhay ni Cristo ang nagbibigay sa atin ng katiyakan, ang huling paghuhukom ang nagpapaalala ng ating pananagutan, at ang pangako ng bagong langit at bagong lupa ang nagbibigay ng malinaw na direksiyon sa ating buhay at misyon. Habang hinihintay natin ang araw na ganap na paghaharian ng Diyos ang lahat ng bagay, tinatawag tayong isabuhay ang pag-asang ito sa pamamagitan ng kabanalan, pagmamahal sa kapwa, pangangalaga sa sangnilikha, at tapat na pakikibahagi sa misyon ng Diyos hanggang sa muling pagdating ni Cristo.

Mga Sanggunian